Welkom op de website van "Thijs van de Toren"  
- Bron Waterweg Maart 2003 - Personeelblad van RWS de directie IJsselmeergebied -

Paard te huur


Hij was de laatste tijd wel vaker in de media: Het Paard van Marken.

Geen wonder, want de vuurtoren heeft een monumentale, 17e eeuwse schoonheid en z’n locatie is op het minst buitengewoon. Onlangs heeft het karakteristiek bouwwerk een opknapbeurt ondergaan. En hij is in de verhuur gegaan. De stroom gegadigden die op dat bijzondere plekje wil wonen hield lang aan. Afdeling BEIJ werd overspoeld met meldingen van hen, die na het lezen van de krantenadvertentie, zichzelf de kandidaat voor bewoning achtten.

De verzoeken en aanbiedingen waren dikwijls indrukwekkend, spraakmakend of hoogst origineel.
De selectiecommissie ontving telefoontjes, sollicitatiebrieven en andere uitingen waaruit de begeerte bleek om daar te kunnen wonen. Sommigen schreven al; dan niet fraaie gedichten, maar er was ook een heerschap dat een minder subtiele manier hanteerde. Hij meldde zich met een tiet met euro’s en vertelde daarbij dat hij het pand wilde kopen voor elke vraagprijs. Hij wenste contant te betalen. De reden van de vorige bewoners om te vertrekken - de koude, het ongemak, te weinig privacy vanwege de nieuwsgierige toeristen en sociaal isolement - bleek voor andere juist een uitdaging. Onder hen ook veel kunstenaar, knutselaars, stilteaanbidders maar ook creatieve ondernemers. De een wilde er een camping beginnen, de ander een galerie en weer een ander zag in haar of zijn dromen al een pannenkoekhuis, theehuis of bed & breakfast voor bootjesvolk. En o ja, sommigen wilden er “gewoon” wonen en waren bereid het nodige onderhoudswerk aan het monument voor hun rekening te nemen, er als een goed huisvader voor zorgen. Dat laatste was trouwens een van de eisen, samen met economische gebondenheid en nog wat voorwaarden zoals het bezit van twee rechterhanden, enige affiniteit met het pand en nautisch gevoel. Overigens werd Het Paard voor oplevering netjes opgeknapt door RDIJ de eigenaar.

SPINNENCONTRACT

HvW en AH zijn beiden betrokken bij de verwikkelingen rond de vuurtoren. HvW coördineerde de renovatie en AH weet alles over de verhuur. Het Paard van Marken was hard aan een onderhoudsbeurt toe. De vuurtoren werd, vanwege de aanslag van korstmossen aan de buitenzijde, in de volksmond al “de Schimmel van Marken”genoemd. De Raaplaag (een soort stuclaag) was aardig verweerd. We hebben dat weer in de oude staat terug gebracht: strak in de witte verf. Het dak is ook aangepakt: nieuwe goten, regenpijpen en waar nodig nieuwe pannen. Het houtenschot van het woongedeelte is geschilderd en hersteld. Maar ook binnen moest het nodige gebeuren. De vorige bewoners voldeden naar ons idee “niet helemaal” waardoor het nodige achterstallig onderhoud is ontstaan. De spinnen hadden het er goed. Met de vorige bewoners had RDIJ afspraken gemaakt over het onderhoud. Er was zelfs een spinnencontract met ze afgesloten om de toren ongedierte vrij te houden. De vrouw des huize bleek echter spinfobisch te zijn……

De leegstand, na vertrek van de familie, deed de rest: ruiten ingeslagen door vandalen, inbraak, keukenkastjes afgerukt en andere vernielingen.

HvW - Het leven op de toren valt niet mee. Op de telefoon na lopen er geen leidingen, en juist die telefoonlijn is tegenwoordig overbodig. Water en dieselolie moeten per schip worden aangeleverd, gas en elektra is er niet. Stroomvoorziening geschiedt door middel van een generator en de geiser loopt op propaangasflessen. Het is hardship, vind ik.
Beneden 2 kamers, boven drie kleine kamertjes. Ook hierbinnen hebben we de zaal opgefrist” nieuw stucwerk, gipsplaten tegen de plafonds en muren en brandwerende materialen aangebracht. Het is dus opgeknapt, niet gemoderniseerd. Onder de vloeren bevindt zich een 5-tal kelders; o.a. een waterkelder, een kolenkelder en een droge kelder. De fundering van de vuurtoren bleek nog in orde. Eerder ontving ik de geluiden dat Het Paard door ijsgang van zijn fundamenten zou zijn geschoven. Dat was niet het geval, er waren wel wat scheuren, maar dat is normaal en niet desastreus. Nog iets over de vloeren; er zitten dikke balken onder, van die boerderijtypes. De koppen van die balken die in het metselwerk staken, waren behoorlijk aangetast door schimmels. Ook dat is onderhanden genomen met chemicaliën en er zijn extra dragers aangebracht waardoor de overdracht van de belasting naar de fundering weer verzekerd is. Het is een oud, maar degelijk gebouw. Het Paard fungeert nog steeds als vuurtoren. Onderhoud aan de verlichting is en blijft onze taak.

EEN HELSE TOCHT

AH – Wat betreft het onderhoud aan de vuurtoren is het enige wat we van de bewoners verlangen, dat ze geregeld met een doekje over de optiekglazen gaan. Ze moeten de boel een beetje netjes houden en wat betreft het woongedeelte mogen zij niet breken en dergelijke; wel op smaak brengen natuurlijk. De nieuwe bewoners hebben het plan om de vuurtorenwoning aan de binnenzijde in oude Marker kleuren terug te brengen. Wij nemen groot onderhoud voor onze rekening zoals het onderhoud aan de lichtinstallatie en de dieselgenerator, maar de bewoners doen het klein onderhoud. Niet alleen vanwege de splendid isolation, maar ook vanwege het kluswerk dat de nieuwe bewoners te wachten staat, was het zaak om goede criteria samen te stellen; zowel door de gemeente Waterland – waar Het paard en Marken onder vallen- als RDIJ. AH gaat verder; De eisen van Waterland waren dat je ingeschreven moest zijn als woningzoekende uit de gemeente. Wij zochten naar mensen met een nautisch gevoel, een schippersachtergrond, handige mensen die van aanpakken weten, verstand hebben van dieselgeneratoren en zo.

AH en HvW verklaren beiden dat ze er beslist niet zelf zouden willen wonen. ’s Zomers kan het heerlijk zijn. Zonnetje erbij, prive-strandje voor de deur, eigen aanlegsteiger. Maar ’s winters blaast het water over het dijkje; de toegangsweg tot de woning. Het dijkpad is 250 meter lang en 40 cm breed! De auto staat dus heel ver weg. Een helse tocht met boodschappentas over verijsde tegeltjes in een striemende wind is in de winters heel normaal.
IJsschotsen kruipen tot aan de voordeur – om die reden gaat de voordeur naar binnen toe open! Koude, nattigheid en alles ver weg. Kortom voor vele een crime.

AH vertelt over de selectie. “Nog voor dat de advertenties in de kranten verschenen, hadden wij al tientallen reacties binnen. Voorbeelden?

Dat inmiddels beroemde verhaal van die man met een zak geld, maar ook een bericht uit de Antillen van iemand die naar Nederland kwam en dacht dat Het Paard wel wat voor hem zou zijn…….Ook mensen die ’s zomers met mooi weer een paar keer langs varen en dachten da’s leuk!! Veel mensen die alles door een romantisch bril zagen.

Uit de hele stapel hebben we 15 aanvragen geselecteerd. Daar hielden we uiteindelijk drie echtparen aan over, allen uit Marken, allen van middelbare leeftijd. Op 23 januari hebben we ze rondgeleid in de vuurtoren een aansluitend gesprekken met ze gevoerd in een plaatselijk restaurant. De keus viel op Thijs en Liliane Spijker. Kinderen hebben ze niet, beiden werken. Ze lieten een huurhuis achter. Thijs is huismeester in Amsterdam, maar daarvoor motordrijver/schipper.
Erg enthousiaste mensen; al lang voordat dit speelde verzamelden ze foto’s en knipsels over het Paard.
Ze gaven ons een goed gevoel. Kortom ze voldeden aan de eisen van zowel de gemeente Waterland als van RDIJ. Tot wanneer? Ze hebben geen contract voor een bepaalde tijd. Tot de dood ons scheidt, zullen we maar zeggen.